Οι γονείς που απέκτησαν πρόωρα μωρό μπορούν να καταλάβουν. Οι υπόλοιποι πρέπει να ξέρουν.  

 

Αγαπητοί Φίλοι και Φίλες,

Η δωδεκάτη Ιουλίου πέρυσι ήταν μια μέρα σαν τις υπόλοιπες άλλες του καλοκαιριού, ένα ζεστό χαλαρό Σαββάτο. Η χαλαρότητα διακόπηκε από ένα τηλεφώνημα ότι το εγγονάκι μας θα ερχότανε στον κόσμο δυόμιση και περισσότερους μήνες νωρίτερα από ότι περιμέναμε.

Η κάθε γιαγιά και παππούς περιμένει αυτό το τηλεφώνημα, που επιβεβαιώνει ότι έρχεται στον κόσμο ένα νέο μέλος της οικογένειας. Συνδυάζεται με συναισθήματα χαράς και περηφάνιας. Η χαρά του παιδιού σου είναι δυο φορές χαρά λέμε!

Εκείνο το απόγευμα τα συναισθήματα μας ήταν τόσο ανάμεικτα. Φόβος, ανησυχία, άγχος, χαρά όταν πληροφορηθήκαμε ότι το εγγονάκι μας ζούσε, ότι βρισκόταν στην εντατική.

Φύγαμε την επόμενη μέρα. Η πρώτη μας γνωριμία δύσκολη. Ήταν εξαιρετικά μικρός, τόσα πολλά τα σωληνάκια και τα μηχανήματα, μέσα σε μια θερμοκοιτίδα ενωμένη με αμέτρητα μόνιτορς, με καμπανάκια και θορύβους που άλλαζαν με κάθε αναπνοή η κίνηση του Φίλιππου. Το ταξίδι του Φίλιππου-Κίκη είχε αρχίσει και μαζί το ταξίδι το δικό μας ως παππούς και γιαγιά.

Ένα ταξίδι που χαρακτηριζόταν από συναισθήματα πρωτόγνωρα. Κάθε μέρα νέο άγχος, κάθε στιγμή μια νέα χαρά. Κάθε εξέταση νέοι φόβοι. Κάθε θετικό αποτέλεσμα νέα αισιοδοξία. Δεν ήθελα να με φωνάζει κανείς γιαγιά. Δεν ήξερα αν θα τα κατάφερνε το δικό μας Μωρό Θαύμα. Ανακαλύψαμε μέσα από αυτό το ταξίδι δικές μας δυνάμεις και αντοχές.

Μάθαμε να κάνουμε υπομονή, να είμαστε μια διακριτική παρουσία στήριξης των παιδιών μας, να φροντίζουμε τα σωληνάκια, να βάζουμε το χέρι μας στο κεφαλάκι του για να το ηρεμήσουμε, να χαιρόμαστε με μικρές αλλαγές, όπως την πρώτη φορά που μας έσφιξε το δάκτυλο, το πρώτο χασμουρητό, την πρώτη φορά που πήρε γάλα από το σωληνάκι του.

Μπροστά στα μάτια μας, όπως ξέρω για κάθε γονιό, γιαγιά, παππού νεογνού ή πρόωρου, εξελισσότανε ένα θαύμα. Ένα Θαύμα της ζωής. Οι δικές του επιτυχίες και δικές μας. Τα δικά του πρώτα χαμόγελα και δικά μας. Και πέρασαν οι εβδομάδες και το ταξίδι του δικού μας Μωρού Θαύματος προχωρούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο, από εντατική σε ενδιάμεση, σε χαμηλής φροντίδας. Φόρεσε δικά του ρουχαλάκια, τον πιάσαμε για πρώτη φορά, πήρε μπιμπερό. Και ναι, πίστεψα ότι είμαι γιαγιά! Την απερίγραπτη χαρά όταν ήλθε το τηλεφώνημα να τρέξω στο νοσοκομείο με βρεφικά ρουχαλάκια γιατί θα μπορούσαμε να τον ντύσουμε!

Μέσα Σεπτεμβρίου ο Φίλιππος-Κίκης πήγε σπίτι του με τους γονείς του. Και εμείς επιστρέψαμε στην Κύπρο, για να συνεχίσουμε το ταξίδι μας μαζί του για την υπόλοιπη μας ζωή. Είναι καλά. Μεγαλώνει και μας χαρίζει κάθε μέρα νέες χαρές και χαμόγελα.

Ίσως αυτά τα ακούσατε πολλές φορές, από πολλούς γονείς και συγγενείς πρόωρων. Γιατί βρισκόμαστε εδώ σήμερα;

Τους δυόμιση μήνες στην Εντατική στο νοσοκομείου του Λονδίνου είδα τις τεράστιες διαφορές στις συνθήκες με τη δική μας Μονάδα Προώρων στο Μακάρειο, όπου, είχα εργαστεί για χρόνια. Για χρόνια ως ψυχολόγος παρηγορούσα γονείς έξω από την Μονάδα γιατί οι ώρες επισκέψεων είναι δύο ώρες μόνο την μέρα, μια μονάδα με εξαιρετικά εξειδικευμένη ομάδα, προσπαθεί να προσφέρει τα πάντα, αλλά μέσα σε πολύ περιορισμένες, στριμωγμένες συνθήκες.

Η επαφή δέρμα με δέρμα με τη μητέρα του πρόωρου, που επιστημονικά έχει αποδειχτεί ότι βοηθά στην ανάπτυξη, στη ρύθμιση της αναπνοής και της σωματικής θερμοκρασίας, στην Κύπρο περιορίζεται σε λιγότερο από δύο ώρες την ημέρα.

Οικογένειες έρχονται από όλη την Κύπρο και περιμένουν όλη μέρα και νύχτα για να είναι κοντά στην μονάδα και στο μωρό τους χωρίς έναν χώρο αναμονής. Γιατροί που πρέπει να κάνουν δύσκολες ενημερώσεις σε γονείς χωρίς γραφεία που να προσφέρουν εμπιστευτικότητα, θάλαμοι τόσο στριμωγμένοι που δεν χωράνε οι ειδικές καρέκλες δίπλα από κάθε θερμοκοιτίδα ώστε η κάθε μητέρα να μπορεί να είναι δίπλα στο μωρό της, να το έχει πάνω της όσες ώρες επιτρέπεται.

Τι ζήσαμε σαν οικογένεια στην μονάδα στο Λονδίνο;

Μια μονάδα που βασικό ρόλο είχε να βοηθήσει τα νεογνά βέβαια άλλα με φροντιστές και τους γονείς, παππούδες, γιαγιάδες. Δίπλα από τη θερμοκοιτίδα είμαστε 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, με βάρδιες, πάντα δύο άτομα. Οι μητέρες είχαν την ειδική καρέκλα τους δίπλα από τη θερμοκοιτίδα και είχαν για δέρμα με δέρμα επαφή το προωράκι για τρεις με τέσσερεις ώρες την ημέρα και το ίδιο και οι πατεράδες.

Χωρίς υπερβολή, αυτό βοήθησε τα παιδιά μας να αντέξουν τις δύσκολες μέρες και εβδομάδες, βοήθησε να μάθουν να φροντίζουν οι ίδιοι το παιδί τους, να το ταΐζουμε, να το αλλάζουμε, και γίναμε όλοι μια ομάδα φροντίδας δίπλα από το εγγονάκι μας.

Η μονάδα είχε δωμάτιο οικογενειακής ξεκούρασης, είχαμε όλοι χώρους να βάζουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα, ενώ η ομάδα φροντίδας ήταν εξαιρετικά στηρικτική για όλους.

Αισθανόμασταν ασφάλεια, εμπιστοσύνη, αλλά και στήριξη και κατανόηση των παιδιών μας. Μια μονάδα εντατικής πρόωρων και νεογνών έχει πολλές καθημερινές χαρές και λύπες. Ως γιαγιά αισθανόμουν συχνά ότι δεν μπορούσα να βοηθήσω ούτε τα παιδιά μου, ούτε το εγγονάκι μου.

Όμως η συνεχής παρουσία εκεί βοηθούσε όλους να είμαστε κοντά, να ζούμε μαζί τις στιγμές, να μη φανταζόμαστε για το τι γίνετε αλλά να το ζούμε πραγματικά.

Με την επιστροφή μας στην Κύπρο ξέραμε ότι η εμπειρία μας έπρεπε να οδηγήσει σε κάτι θετικό και δημιουργικό. Συναντηθήκαμε με τους Διευθυντές της μονάδας την Δρ. Καραολή, πήγαμε εκεί με τον Κίκη και την Έλενα, συζητήσαμε μαζί με τους γιατρούς, ακούσαμε τους νοσηλευτές και ξεκινήσαμε μια ομάδα πρωτοβουλίας αρχικά με στόχο να βελτιώσουμε τις υφιστάμενες υποδομές.

Στην πορεία όμως διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν αδύνατο να ικανοποιήσει τις ανάγκες. Και γεννήθηκε η σκέψη να κτιστεί μια νέα μονάδα στον χώρο του νοσοκομείου. Αυτήν την προσπάθεια θέλουμε να μοιραστούμε σήμερα μαζί σας – το όραμά μας για να παραδώσουμε στο κράτος μια νέα μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνών και πρόωρων.

Θέλουμε από καρδιάς να ευχαριστήσουμε όλοι την ομάδα πρωτοβουλίας του Συνδέσμου. Κρίς και Έλενα Τριανταφυλλίδου, Άθω, Νόρα και Άλκη Δίκαιου, Μαρίνα Πυλακούτα, Δέσπω Χατζιαναστασίου, Γιάννο Πυρίσση, Χριστίνα Καραολή, Δέσπω Λευκαρίτη, Έλενα Αντωνιάδου, Θάλεια, Πάμπο Χαριλάου και Νίκη Χριστοφή.

Σήμερα ξεκινούμε όλοι μαζί. Στόχος είναι η νέα μονάδα. Ταυτόχρονα, θα ενισχύουμε όπως μπορούμε την υφιστάμενη μονάδα με εξοπλισμούς και άλλα αναγκαία.

Σας θέλουμε δίπλα μας.

Στέλλα Κυριακίδου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΣΟΥ