8,000 – 10,000 ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ ΕΤΗΣΙΩΣ

ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ ΠΡΟΩΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ 18,3% (Ερευνα που διεξήχθει στον δημόσιο τομέα το 2012)

ΜΕΣΟΣ ΟΡΟΣ ΠΡΟΩΡΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΝΕΠΤΥΓΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ 8.6%

3.7% των πρόωρων γεννιούνται πριν την 32η βδομάδα κύησης

13.6% των πρόωρων γεννιούνται μεταξύ 32-36 εβδομάτων κύησης

Στην πλειοψηφία τους, τα αίτια της προωρότητας δεν είναι γνωστά. Όμως, υπάρχουν κάποιοι προδιαθεσικοί παράγοντες που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε πρόωρο τοκετό, οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι οι εξής:

  • Νοσήματα της μητέρας (σακχαρώδης διαβήτης, καρδιοπάθεια, νεφροπάθεια, διάφορες λοιμώξεις, χειρουργικές επεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της κύησης).
  • Επιπλοκές κατά τη διάρκεια της κύησης (πρόωρη αποκόλληση του πλακούντα, προδρομικός πλακούντας, πρόωρη ρήξη εμβρυΐκών υμένων).
  • Βεβαρυμένο μαιευτικό ιστορικό της μητέρας (συχνές κυήσεις, αμβλώσεις, αποβολές, ανωμαλίες στην ανάπτυξη της μήτρας).
  • Διάφοροι επιβαρυντικοί παράγοντες, όπως η ηλικία της μητέρας, το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ κατά την κύηση.

Στην επιστημονική κοινότητα, πρόωρα ονομάζονται τα νεογνά που έρχονται στον κόσμο πριν από την 37η εβδομάδα της κύησης.

Η προωρότητα είναι η πρώτη αιτία θανάτου των βρεφών.

Συνήθως τα μωρά μετά από την 34η εβδομάδα κύησης επιβιώνουν. Οι πιθανότητες επιβίωσης τους εξαρτώνται από το βαθμό προωρότητας και τη σωστή παιδιατρική περίθαλψη.

Σε κάποιες περιπτώσεις, η προωρότητα της κύησης επιφέρει πολύ σημαντικά προβλήματα στο νεογνό, που οδηγούν σε σοβαρές μακροχρόνιες ή και μόνιμες βλάβες, όπως η εγκεφαλική παράλυση, η σπαστικότητα, η νοητική υστέρηση, η κώφωση και η τύφλωση. Ειδικά δε για τα νεογνά που γεννήθηκαν με βάρος μικρότερο από 800 γραμμάρια, η πρόγνωση ανάταξης είναι εξαιρετικά δυσμενής.

Τα περισσότερα όμως προβλήματα της προωρότητας ξεπερνιούνται με την ηλικιακή ωρίμανση του βρέφους. Τα πιο συνηθισμένα από αυτά είναι η αναπνευστική δυσχέρεια, οι γαστρεντερικές διαταραχές, η αναιμία η ανωριμότητα των οργάνων, επιρρεπείς σε μολύνσεις και οι διαταραχές στη ρύθμιση της σωματικής θερμότητας. Επειδή ακριβώς τα πρόωρα νεογνά δεν είναι ακόμη οργανικά ώριμα, ώστε να αντιμετωπίσουν τις συνθήκες έξω από τη μήτρα της μητέρας τους, είναι απαραίτητη η ειδική φροντίδα σε Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών, ώστε σύντομα και με ασφάλεια να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της προωρότητας

Η παραμονή ενός πρόωρου νεογνού στη θερμοκοιτίδα είναι σίγουρα μία από τις πιο έντονα αγχωτικές καταστάσεις που μπορεί να βιώσουν οι νέοι γονείς.

 

Τα Πρόωρα παιδιά γεννήθηκαν μαχητές! 

Κανείς δεν έχει αναμνήσεις από τη γέννησή του. Αυτό δε διαφέρει για τα πρόωρα παιδιά. Έμαθαν την ιστορία τους μέσα από αφηγήσεις των γονιών τους. Κάποιος άλλος τους διηγήθηκε ένα παραμύθι με άγνωστο πρωταγωνιστή. Μόνο που αυτός ο πρωταγωνιστής, είναι οι ίδιοι. Κι ας μην το θυμούνται. Κάποτε πάλεψαν και βγήκαν νικητές.

Είναι πεισματάρικα. Αποφασισμένα ν’ αποδείξουν πόσο λάθος κάνουν όλοι. «Δε θα είναι καλός μαθητής», «Θ’ αργήσει ν’ αναπτυχθεί». Φράσεις που ακούν καθημερινά οι γονείς τους. Φράσεις που βασίζονται σε νούμερα κι όχι σε ανθρώπους. Είναι αποφασισμένα να πετύχουν, χωρίς τα ίδια να ξέρουν καλά-καλά γιατί τους είναι τόσο σημαντικό. Βαθιά μέσα τους το γνωρίζουν.

Ήταν μαχητές απ’ τη στιγμή που πήραν την πρώτη τους ανάσα. Ήταν μαχητές γιατί κατάλαβαν απ’ την αρχή πως τίποτα δε θα τους χαριστεί. Έπρεπε να παλέψουν για τα πάντα. Ακόμα και για την ίδια τους τη ζωή.

Αυτό δεν αλλάζει όσο μεγαλώνουν. Βιάζονται. Βιάζονται να κάνουν τα πάντα στην ώρα τους, να τα κάνουν τέλεια. Αγχώνονται. Πρέπει ν’ αποδείξουν σε όλους πως οι μήνες στη θερμοκοιτίδα δεν τα καθορίζουν. Ώσπου, σταματούν να στροβιλίζονται γύρω απ’ τον εαυτό τους και σκέφτονται: «Γιατί τα κάνω όλα αυτά;». Και καταλαβαίνουν. Πλέον προσπαθούν για όλα αυτά που τα κάνουν ευτυχισμένα, όχι για τους άλλους. Πέφτουν και σηκώνονται ξανά και γίνονται όλο και καλύτερα σ’ αυτό που αγαπούν.

Τα πρόωρα παιδιά αγαπούν πολύ κι έντονα. Μα δεν το δείχνουν. Όχι όπως οι υπόλοιποι. Συνήθως, αισθάνονται άβολα με τις αγκαλιές. Οι εβδομάδες ή οι μήνες που έχουν περάσει χωρίς τη σωματική επαφή με τους γονείς, παίζει μεγάλο ρόλο. Αυτό δε σημαίνει πως δεν τις αποζητούν. Απλώς προτιμούν  να κάνουν οι άλλοι την πρώτη κίνηση. Έχουν ανασφάλειες, μα τις ξεπερνούν με λίγη βοήθεια. Όπως όλοι μας.

Η γέννησή τους έφερε χαρμολύπη στους γονείς τους. Ένα «γιατί;» μα και μια ανακούφιση που όλα πήγαν καλά. Η πικρία όμως δεν κράτησε για πολύ. Το παιδί τους ήταν καλά, απλώς λίγο πιο μικρόσωμο, λίγο πιο εύθραυστο. Τι σημασία είχε; Θα το πρόσεχαν και θα το αγαπούσαν, όπως κάθε άλλο παιδί. Κι όταν κατάφερνε κάτι μικρό, αυτοί θα ήταν διπλά περήφανοι. Όχι για το κατόρθωμα αλλά για τη θέληση. Για το πεισματάρικο αυτό μικρό που δεν το έβαλε ποτέ κάτω.

Τα παιδιά το νιώθουν αυτό. Νιώθουν από μικρά τον αγώνα που έδωσαν οι γονείς τους γι’ αυτά. Κι έχουν μάθει να εκτιμούν. Ακόμα και τα απλά, τα καθημερινά. Ξέρουν πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Μία στιγμή κι ο κόσμος μας μπορεί να τελειώσει. Κι αυτά, λίγες μέρες νωρίτερα να είχαν γεννηθεί και μπορεί να μην υπήρχαν. Διαπιστώσεις που πονούν, μα δε γίνεται αλλιώς. Μόνο μέσα από τον πόνο εκτιμάμε τις ευτυχισμένες στιγμές.

Όταν κάποιος έχει συμφιλιωθεί με τον πόνο, όταν του έχει κλείσει το μάτι και τον έχει κάνει κολλητό του –ακόμα κι αν δεν το θυμάται– , το βλέμμα του πάντα θα τον προδίδει. Ένα βλέμμα μελαγχολικό που πολλά απ’ τα πρόωρα παιδιά έχουν.

Όχι, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απ’ τους υπόλοιπους. Είναι μοναδικά. Όπως μοναδικός είναι και κάθε άνθρωπος στον κόσμο. Απλώς έχουν πάρει ένα παραπάνω μάθημα. Την επόμενη φορά που ένα εμπόδιο βρεθεί στο δρόμο τους, ξέρουν καλά τον τρόπο να το προσπεράσουν. Όπως έκαναν κι εκείνη, την πρώτη φορά.

Συγγραφή Κειμένου: Χριστίνας Κωνσταντουδάκη 

Επιμέλεια Κειμένου : Πωλίνα Πανέρη